Polderhoofdkanaal

Om het belang van heropening van het Polderhoofdkanaal te begrijpen moeten we terug in de geschiedenis. In 1863 werd begonnen met een van de laatste verveningen in Fryslân. In het gebied werden verschillende dorpen als Nij Beets en De Veenhoop gesticht. In 1875 wordt het Polderhoofdkanaal gegraven om turfvervoer over water mogelijk te maken. Via dwarsvaarten en de aanleg van de noordersluis bij De Veenhoop en de Schouwstraslûs (zuidersluis) bij Uilesprong wordt de hele veenpolder ontsloten. Tussen beide sluizen ontstaat dan het 7,5 kilometer lange Polderhoofdkanaal. Daarmee geeft het kanaal identiteit aan dit deel van de gemeente.

In 1952 stopt in het gebied de winning van turf. Schaalvergroting van de beroepsvaart en de opkomst van wegtransport zijn hiervan de belangrijkste oorzaken. De noordersluis wordt in 1959 gedempt en de Schouwstraslûs wacht hetzelfde lot in 1967. Het Polder hoofdkanaal is daarmee gesloten voor de scheepvaart. Na de sluiting van het kanaal wordt de Kanaalkommisje (vertegenwoordigers vanuit de dorpen langs het kanaal) opgericht.

Gedurende een periode van bijna 30 jaar nemen de kommisje en lokale politiek initiatieven om het kanaal weer open te krijgen. Het vinden van financiële middelen blijkt steeds weer een struikel blok. Na 2000 komen er financieel gunstige tijden. De provincie Fryslân en het Rijk maken nieuw beleid ter promotie van de water recreatie en stellen daar ook geld voor beschikbaar.

De financieel gunstige tijden zijn voor de Kanaalkommisje en lokale politiek aanleiding om opnieuw de mogelijkheden voor heropening van het kanaal te onderzoeken. Samen met de Kanaal kommisje zorgen de gemeenten Smallingerland, Opsterland en de provincie Fryslân ervoor dat het Polderhoofdkanaal onderdeel wordt van het Friese Merenproject. Daarmee krijgt het Polderhoofdkanaal een belangrijke verbindingsrol tussen de Friese Meren, De Turfroute en het achterland van Overijssel, Drenthe en Duitsland.